برابر مصوبه‌ی مجلس شورای اسلامی در سال 89 دهیاری به عنوان یک دستگاه اجرایی شناخته می‌شود. صرفه‌نظر از کلیه‌ی مزایایی و معایبی که این مصوبه در پی خواهد داشت - و صد البته در علم این حقیر نمی‌گنجد - جا دارد نکته‌ای را در این مورد به یاد بیاوریم.

 البته اولین مزیت این مصوبه این است که بالاخره این نهاد نوپا به عنوان بخش مهمی از مدیریت روستا  در کنار دستگاههای اجرایی و ادارات مختلفی که در روستا و مدیریت آن نقش دارند، پذیرفته شد و مجلس در مورد تقنین قوانین مورد نیاز برای رشد آن دست بکار شد و این جای خوشحالی دارد. اما آیا در این چند سالی که دهیاری‌ها فعالیت داشته‌اند به آنها آنقدر بها داده شده است تا از نظر فنی توان تبدیل شدن به دستگاه اجرایی را داشته باشد؟ بر فرض مثال، تنها در زمینه صدور پروانه‌ی ساختمانی در 90 درصد دهیاری‌های کشور به صورت مستقل قادر به صدور پروانه‌ی ساختمانی و نظارت بر اجرای پروانه‌ها نیست.

   اما می‌توان این اقدام مجلس را به فال نیک گرفت و منتظر ماند تا در زمینه‌‌های دیگر نیز برای ایفای نقش دهیاری در خدمات‌رسانی به روستاییان قوانین تصویب و زمینه‌ی مناسب ایجاد گردد.