روستای ما دو هزار و سیصد نفر جمعیت دارد، دو روستای قمر آن نیز به نامهای دهنو و رسول آباد علیا( که مجموعا کمتر از 500 نفراند)خدمات مربوط به خانه بهداشت اشان همچون بیشتر نیازهایشان با روستای ماست،

  ما اهالی روستا برای یک سرماخوردگی یا زخمی که دو سه بخیه کار داره، با صرف هزینه ای باید به شهر مراجعه نماییم، چند سال پیش که زمزمه بیمه درمانی روستاییان آن هم به صورت رایگان آغاز شد و به مرحله اجرا نیز رسید، ما روستانشینان خوشحال از این بذل توجه! امیدوار شدیم که بخش مهمی از هزینه های درمان را بیمه مذکور خواهد پرداخت، اما به مرور متوجه شدیم وعده اش از خودش امید بخش تر بود، باز هم اگر همان سرماخوردگی کوچک سراغمان می آمد همان هزینه را باید می پرداختیم، برای مراجعه به دکتر خانواده که معمولا در مراکز دهستانها مستقر است و هفته ای  یک بار یا دو هفته یک بار( و گاهی به علیت نبود پزشک به یک ماه و بیشتر هم می کشد.)به روستای ما مراجعه میکند، پس ما ناگزیر از مراجعه به مرکز دهستان (که نمی دانم بر اساس چه معیاری آخرین نقطه دسترسی همه روستاهای تابعه اش بوده و به علاوه جمعیت اش هم نصف روستای ماست!) هستیم که این خود هزینه بر است، اگر هم به مراجعه به متخصص نیاز داشته باشی بایستی فرم ارجاء را پزشک روستا و بهورز امضا کنند تا پذیرفته شود، که هزینه کرایه ای که صرف جمع آوری امضا! می شود به اندازه همان مبلغی است که بیمه به جای بیمار می پردازد منهای زمانی که بیمار و همراه احتمالیش از دست می دهد. از این گذشته خیلی از صدمات مانند سقوط از ارتفاع، بریدگی های عمیق و... را نیز بیمه خدمات درمانی روستاییان پوشش نمی دهد. خدمات چشم پزشکی مختص به مرکز شهرستان است و دندان پزشکی مرکز درمانی دهستان نیز بیش از یک سال است که پزشک ندارد.

   از طرفی زیر ساختهایی که بیمه از آن استفاده می کند یعنی خانه های بهداشت و پرسنل آن که برای انجام کارهای اولیه و محدود مانند:آموزشهای بهداشتی، ثبت وقایع حیاتی، کنترل آمار و بارداری، پانسمانهای کوچک، توزیع قرص انگل و ... طراحی شده اند اصلا با کارهایی که هم اکنون انجام می گیرد تطابقی ندارند، اکنون با مراجعه پزشک روستا ازدحام جمعیت در فضای کوچک خانه بهداشت (صرف نظر از اینکه خود یکی از عوامل انتقال بیماریهاست) باعث ایجاد فضای نامطلوبی است که هم روند بهبود  بیماری را به تأخیر انداخته و هم باعث نارضایتی روستانشینان است. ساختمانهای خانه بهداشت هم به گونه ای طراحی شده اند که امکان توسعه ندارند و گرنه با احداث اتاقی در کنار آنها می شد به صورت موقت این مشکل را مرتفع نمود و بدیهی است که بهورزها توان رسیدگی به این کارها را نداشته بلکه از وطایف اولیه ای هم که به آنها محول شده است باز مانده اند.

   در این روزها هم که مرتب از کاهش اعتبار این بیمه صحبت می شود معلوم نیست روستاییان عزیز باز هم از وجود این بیمه خوشحال می مانند یا با هجرت از روستا عتای این بیمه را به لقایش می بخشند.