داستان صنوبركاري ما (قسمت نخست)

   اواسط اسفند ماه به مناسبت هفته منابع طبيعي و روز درختكاري جلسه اي بود و صحبت در مورد درختكاري و زراعت چوب و به ويژه كاشت صنوبر كه هم خير دنيا را دارد و هم صواب آخرت! بگذريم كه براي رسميت دادن به جلسه با ربط و بي ربط و مرتب از شادروان ساعي ياد مي شد تا جاييكه مجبور شدم تذكر دهم كه ما ساعي هاي زنده را نمي خواهيم، مانند دكتر هدايت غضنفري ، سهرابي و... كه تمامي زواياي عمرشان را بر مبني مطالعه، حراست و زندگي در جنگل تعريف كرده اند. آيا منتظريم آنها نيز بميرند و آن وقت مورد عنايت! قرار شان دهيم.
  البته الان كه فكر مي كنم شايد لازم نبود مي گفتم اما من هم گاه و بي گاه، با ربط و بي ربط و مكرر از مسايلي كه به من مربوط هست و نيست انتقاد مي كنم. شايد به خاطر اين باشد كه وضع موجود را ايده آل نمي يابم و هيچ كاه انتقادهايم را جدي نگرفته اند من بيچاره هم از زور عقده ...
  و اما اصل ماجرا : از نيمه دوم فروردين ماه با منابع طبيعي شهرستان چانه زني هايم شروع شد و در پايان شهريور به نتيجه دلخواه رسيدم . اداره مذكور حاضر شد دو لندروور را در اختيارمان قرار داد و به اتفاق ده نفر از اهالي روستا براي بازديد از طرح صنوبر كاري موفق آقاي شاماري ساكن روستاي قوچ تپه رفتيم. تا جاييكه به چشم مي آمد، حدود چهار هكتار صنوبر كاري ديده مي شد، كه در سه نوبت كشت گرديده است، يك، دو و سه ساله، كشت بسيار خوبيه، هم درآمد خوبي داره و هم توليد جنگله، از آفتهاش گفت: شته، زنجره و خرگوش

  سليم ، نجف، اقبال يارمحمدي، صفر شهري، مهدي ظفري، جوانمير اصلاني، حسن ريحاني در اين سفر با ما بودند.>